Een goede vriendin van mij vroeg of ik dit gruwelijke verhaal wilde plaatsen. Helaas is het geen humor maar vaak de harde werkelijkheid!
Klik op het plaatje en maak kennis met Heidi.

Mijn naam is Heidi…
Ik ben nog maar drie
Mijn ogen zijn opgezwollen
Ik kan niet zien
Ik zal wel dom zijn
Ik zal wel slecht zijn
Wat anders

Zou mijn papa zo boos hebben gemaakt?
Ik zou willen wensen dat ik beter was

Ik druk mezelf tegen de muur
Ik probeer me te verstoppen
Van zijn kwade ogen
Ik ben zo bang nu
Ik begin met huilen
Hij vindt me huilend
En hij schreeuwt lelijke woorden
Hij zegt dat het mijn fout is…
Dat hij lijdt op zijn werk
Hij slaat en schopt me
Ik bevrijd me eindelijk
En ik ren naar de deur
Hij heeft hem al op slot gedaan
Ik rol me op tot een bal
Hij pakt me op en gooit me
Tegen de harde muur aan
Ik val op de grond
Met mijn botten bijna gebroken
Maar mijn papa gaat door

Ik wens dat ik niet zo lelijk was
Misschien zou mijn mama
Me misschien nog willen knuffelen
Ik kan niet spreken
Ik kan niks fout doen
Anders word ik opgesloten
De hele dag
Als ik wakker word ben ik alleen
Het huis is donker
Mijn ouders zijn niet thuis
Wanneer mijn mama wel komt
Probeer ik lief te zijn
Misschien krijg ik vanavond dan maar 1 klap
Maak geen geluid
Ik hoorde net een geluid
Mijn papa is terug van charlie’s bar
Ik hoor hem vloeken
Het is mijn naam die hij roept