Ogilvie
In het donker durf ik huilen,
Waneer niemand mij stoort.
In het donker durf ik zeggen,
Wat overdag niemand hoort.
Duizend tranen op mijn huid,
Die verdwijnen in het licht.
Al het woede moet eruit,
Proef het zout op mijn gezicht.
Mijn knuffels komen tot leven,
En verjagen de donkere nacht.
Gered door egels en beren,
Getroost door hun warme vacht.
In het donker kan ik huilen,
Zonder angst, Zonder spijt.
In het donker kan ik zeggen,
Wat overdags niemand begrijpt
Waneer niemand mij stoort.
In het donker durf ik zeggen,
Wat overdag niemand hoort.
Duizend tranen op mijn huid,
Die verdwijnen in het licht.
Al het woede moet eruit,
Proef het zout op mijn gezicht.
Mijn knuffels komen tot leven,
En verjagen de donkere nacht.
Gered door egels en beren,
Getroost door hun warme vacht.
In het donker kan ik huilen,
Zonder angst, Zonder spijt.
In het donker kan ik zeggen,
Wat overdags niemand begrijpt
Waarom moet het leven zo moeilijk zijn?
Waarom kan ik niet gewoon gelukkig zijn?
Ligt het dan allemaal aan mij?
Doe ik het dan allemaal zo verkeert?
Ik weet het echt niet meer.
Maar één ding weet ik wel zeker;
Leven dat doet zeer!!
Waarom kan ik niet gewoon gelukkig zijn?
Ligt het dan allemaal aan mij?
Doe ik het dan allemaal zo verkeert?
Ik weet het echt niet meer.
Maar één ding weet ik wel zeker;
Leven dat doet zeer!!
