ik ben niet meer van jou
je bent niet meer van mij
je houdt je nu wel groot
maar gaat kapot van de pijn
omdat je bij me wilt zijn
maar niet meer bij me kunt zijn

en is dit dan het eind van 'n hele rotte tijd
alles is verloren en wat heb je nu bereikt
want je bent me nu kwijt
maar pas achteraf krijg je spijt

I walk a lonely road
The only one that I have ever known
Don't know where it goes
But it's home to me and I walk alone

I walk this empty street
On the Boulevard of Broken Dreams
Where the city sleeps
and I'm the only one and I walk alone

-

I'm walking down the line
That divides me somewhere in my mind
On the border line
Of the edge and where I walk alone

I wonder if you could be my therapy
It’s kind of awkward but obvious
It’s what I need
I’m not Michelangelo painting a ceiling
But you’re the last shade of red that I’ll be missing

There’s not a pill that I can’t take
You’re just a habit that I can’t break oh

I’ll bang on this piano till the feeling’s come
I’m standing on the edge but my feet can’t jump
Stumbling the words on the back of my tongue
But I won’t stop till the feelings have gone

Een muts op mijn hoofd, mijn kraag staat omhoog.
Het is hier ijskoud, maar gelukkig wel droog.
De dagen zijn kort hier, de nacht begint vroeg.
De mensen zijn stug en er is maar 1 kroeg.
Als ik naar mijn hotel loop na een donkere dag
Dan voel ik mijn huissleutel diep in mijn zak.

En ik loop hier alleen in een te stille stad, ik heb eigenlijk nooit last van heimwee gehad
Maar de mensen ze slapen de wereld gaat dicht en dan denk ik aan Brabant want daar brand nog licht.

Een oceaan van verdriet, vraagt om meer dan een lied... maar toch.

Ik wil niet zeggen dat ik alle goede doelen steun
en ook niet dat ik arme mensen altijd ondersteun
Ik wil niet beweren dat ik zelf nou zo heilig ben
Ik kan niet zeggen dat ik dagelijks alle kranten lees
en ook niet dat ik alle vrezen van het leven vrees
Ik zal niet beweren dat ik op elke baricade sta

20'06'2008

Jij zal nooit rusten,
daarvoor ben jij te leuk

Je zal veel lol maken
Ooit zullen wij elkaar weerzien

En lachen, om die tijd
Dat jij er was
en wij er waren,

iedereen

Vaarwel lieve Isabelle

Jij zal nooit vergeten worden :(

Als een kus mijn mond verraad,
dat jij mijn bed verlaat,
Klinkt een schreeuw in mijn hart omdat ik dit zo haat
Zeg in hemelsnaam dat dit geen einde is,

Tegen beter weten in,
Overal tegenin,
Volg ik weerloos mijn hart maar wil ik evenmin,
Veel te snel veel te veel voor betekenis.

Als ik de dingen niet meer weet
Als ik de namen niet meer ken
En wat ik zeg meteen vergeet
Zodat ik onherkenbaar ben
Herinner mij dan stralend in de zon
Vol levenskracht toen ik alles nog kon

Anselmus Maria Langendijk

22 Februari 1934 tot 14 Mei 2008