Vanaf die dag zijn we goede vriendinnen geworden. Zij vertelde mij, en ik haar onze diepste geheimen, vanaf dag een is er dat vertrouwen geweest. Na een week of drie volop contact te hebben gehad zonder zorgen.. kreeg ik het schokkende bericht dat Sanne leukemie had, een verzamel naam voor verschillende soorten bloed kk'r. De dagen erna leek het alsof de tijd stil stond. We hadden onze ouders inmiddels over elkaar vertelt. En dan zou ik nu moeten vertellen dat Sanne ziek was..

.::.kleinmeisje.::. Heeft ook een groep opgericht voor Sanne: Rust zacht Sanne. Dus als jullie het heel erg vinden (ik wel) word dan lid van haar groep! En natuurlijk gecondoleerd...

Maar een mens die zo een strijd leverd, verdient alleen maar rust, vrede, respect en liefde...

Lieve Sanne, we zullen je nooit vergeten, je blijft voor altijd in ons hart en gedachten.. Waar we zijn, waar we ook gaan. Jij zult voor altijd bij ons staan....

Rust zacht meisje,

Nawoord door misha2007: Dit is allemaal waargebeurt wat er in deze text staat. Ik hoop ook dat iedeereen begrijpt dat dit heel erg lastig is voor .::.kleinmeisje.::.

Twee dagen was ze nergens te bekennen, in die twee dagen ben ik gaan inzien wat ze in die 3 weken voor me was gaan betekenen. Uiteindelijk kwam Sanne weer op internet en vertelde me wat er ging gebeuren, ze zou worden behandelt in het ziekenhuis door een dokter die gespecialiseerd in leukemie bij jonge kinderen. De tijd nadat we dit te weten zijn gekomen is snel gegaan. Te snel als ik er nu naar kijk.

Nu bijna een maand na Sanne haar overlijden beseffen we pas goed wat we missen.. Alles aan/rondom Sanne missen we. Haar lach, haar stem, haar kracht, haar grappen, haar humor, haar liefde, haar aandacht.. Een kleinmeisje met een grote betekenis is ons afgenomen.. Waarom zullen we nooit weten. We hopen dat Sanne haar rust gevonden heeft samen met haar steun en toeverlaat Spike. Zeker zullen we het nooit weten.

Nog altijd kan ik haar tranen over haar wangen zien lopen als ze weer zei: ''Dit zal ik voor de laatste keer hebben gedaan/mee gemaakt''. Drie weken voordat Sanne overleed is Sanne haar hond overleden. Het was Sanne haar steun en toeverlaat. Maar ze wist dat ze hem niet lang missen zou en hem snel terug zou zien.. De laatste maand ging veel en veel te snel. Ze nam op haar manier afscheid van alles en iedereen..

Verhaal door .::.kleinmeisje.::.

Voor vele blijft de vraag '' Wie is/was Sanne'' bestaan. Daarom zal ik hier in het kort vertellen wie Sanne was en wat voor een dappere strijd ze heeft geleverd.

Toen ik Sanne tegenkwam was er vanaf de eerste dag een klik, een klik die niet meer is weggegaan. We spraken tijden af waarop we beide online kwamen op Habbo, niet veel later, een dag of vier breide we ons contact uit naar onze hotmail.

Deze groep heb ik speciaal opgericht omdat ik vind dat er nog stees te veel met KK word gescholden! als je er mee scheld ben je gewoon heel erg triest bezig! Alsfo je het zelf wil hebben!?!? Je wil het waarschijnlijk niet zelf hebben. Maar als je met KK scheld dan moet JIJ nu eens goed gaan na denken hoe veel mensen er dagelijks aan dood gaan! Dat zijn er honderden! En als jij er dan een beetje mee gaat lopen spotten vind ik jouw gewoon triest!

Omdat de behandelingen erg zwaar waren kon ze niet meer naar school toe, beetje bij beetje ging het steeds slechter met Sanne, maar opgeven was er niet bij. Haar ogen bleven stralen. Ze bleef een luisterend oor hebben voor anderen en zette zich zelf op de laatste plek. Een maand of vier nadat we wisten dat Sanne ziek was begon ze zich te realiseren dat ze deze strijd niet winnen zou.. We hebben toen veel ''leuke'' dingen voor een laatste keer gedaan..

Haar ogen straalde maar in haar hart huilde ze tranen. Tranen van woede, onmacht, angst, onrust en onzekerheid. En dan opeens.. Ik weet het nog goed. Ik was bezig met mijn konijnen toen ik een smsje kreeg, een smsje met woorden erin die ik niet wilde geloven. ''Lieve Jess, haar strijd is over. Ze is weg gevlogen''. Ik stopte met waar ik mee bezig was en heb uren lang op mijn kamer gezeten. We wisten dat het zou gebeuren, maar toch kwam het onverwachts, als een klap..

Sanne en ik hadden afgesproken om elkaar te ontmoeten, zes dagen nadat we dit hadden afgesproken vond er een ontmoeting plaats. Een dag, een tijd, een moment van mijn leven dat ik nooit meer vergeten zal. Sindsdien hebben we elkaar iedere week wel een keer opgezocht. Ondertussen moest Sanne regelmatig naar het ziekenhuis en medicijnen slikken.