'Morgenrood'
'Je hoeft niet bang te zijn,' mompelde ik. 'Wij horen bij elkaar.' Ik werd helemaal overweldigd door de waarheid van mijn eigen woorden. Dit moment was zo perfect, zo volmaakt, dat er simpelweg niet aan getwijfeld kon worden. Hij sloeg zijn armen om me heen en drukte me tegen zich aan, als zomer en winter. Ik had het gevoel dat elk zenuwuiteinde in mijn lichaam onder stroom stond. 'Voor altijd,' beaamde hij.

'Eclipse'
'Bella?' Achter me hoorde ik Edwards zachte stem. Hij trok me meteen in zijn armen en kuste me opnieuw. Deze kus maakte me bang. Er zat te veel spanning in, zijn lippen drukten te vurig tegen de mijne - alsof hij bang was dat we nog maar weinig tijd hadden.

'Twilight'
Bella is er absoluut van overtuigd dat Edward levensgevaarlijk is, maar ook dat ze onvoorwaardelijk en onherroepelijk verliefd op hem is.

'New Moon'
'Verdorie,' mompelde ik toen ik mijn vinger openhaalde aan het papier. Een druppeltje bloed welde op uit de kleine wond. Toen gebeurde alles in een stroomversnelling. Edward storrte zich op me en gooide me over de tafel. Ik viel met een klap op de grond naast de piano, in de puntige glasscherven. Versuft en gedesoriënteerd keek ik op van het helderrode bloed dat uit mijn arm gutste... recht in de koortsachtige ogen van zes vampiers die ineens razende dorst hadden.

'The short second life of Bree Tanner'
Ik keek hoe zijn lichaam veranderde.
Hij dook in elkaar op het dak en greep met één hand de rand vast.
Alle vreemde vriendelijkheid verdween en hij werd een jager.
Dat herkende ik en ik voelde me er prettig bij, want dit begreep ik.

Ik schakelde mijn hersenen uit.
Tijd om te jagen.
Ik haalde diep adem en snoof de geur van het bloed in de mensen beneden.

Nu was het te laat om nog van gedachten te veranderen.