Hey, we hebben zojuist een mail naar je gestuurd met een link waarmee jij je wachtwoord kan resetten. Check nu je mail om te kijken of je hem hebt ontvangen.
LET OP! Check ook je 'junk' of 'ongewenste mail' inbox!
Mijn Habbo leefde in de Renaissance, ik was de broer van Michelangelo. Ik was eerst heel arm. Maar mijn broer, Michelangelo Buoranotti Ludovico di Simoni heeft geld in het laatje gebracht! Ik werd de rechterhand van Keizer Crowley en we trokken vaak door Italie! Ik deed alles voor hem en ik mocht alles beslissen bijvoorbeeld wat de Keizer ging eten. Hij hield van Raptos-staart, een dier dat in die tijd leefde! Het liefst had hij de Raptos-staart met lekker veel zout en peper! Ook een scheutje Origano moest erover heen, anders at hij het niet op! Ook lieten we elke dag een Sandalen-poetser komen! We gingen graag naar het eiland Octopius om de schatten van de Iku-Torso te zoeken! maar een keer stootte we tegen een muur aan, wat een geheime doorgang was! We vonden vele collectibles zoals het Artefact! Maar de Keizer roept me! Doei doei!
Groetjes .::.!Frank!.::.
!PhoebeWinterGirlz!
Dit verhaal gaat over een meisje in de 70ties. Maar ze is geen gewoon meisje… Ze ontdekt het ware hart van de muziek. Hoe? Lees snel verder!
!PhoebeWinterGirlz!-Junior In de 70ties.
Het begon allemaal op een zaterdagochtend. Zoals gewoonlijk was ze vroeg wakker. Haar ouders helaas niet en haar buurt ook niet, dus ze kon niet op haar gitaar oefenen. Ze wist dat haar vriendin, Sterrelee-Junior, ook zo’n vroege vogel was. !PhoebeWinterGirlz!-Junior, ging naar haar toe. Ze wist dat haar ouders vroeg op waren omdat ze op een boerderij woonden. Dat was dus ook afgelegen. Samen gingen ze naar het schuurtje. Sterrelee-Junior, speelde zelf op de drums. Later op de dag kwam WhiteDreams-Junior met haar keyboard aanzetten. Zoals gewoonlijk was :Moonflower-Junior weer te laat. “Hij is echt een uitslaper”. Zei Sterrelee-Junior. Hij kwam uiteindelijk wel.
Die middag zaten de 4 vrienden honderduit te kletsen. !PhoebeWinterGirlz!-Junior was stil, en staarde naar de instrumenten. Een gitaar, een microfoon, een keyboard en een basgitaar. Haar vrienden waren haar stilte niet gewend en vroegen: “Waarom ben je zo stil?” “Nou”, begon ze. “Ik zat te denken, vanavond is er in de disco de mogelijkheid om zelf op te treden… en ik dacht… nou…”. “Dat wij dat wel konden doen!” Onderbrak :Moonflower-Junior haar enthousiast. “Ja, goed idee!” Zei de rest. Sterrelee-Junior vroeg gelijk hoe de band zou gaan heten. WhiteDreams-Junior zei: “Wat dacht je van; ‘Friends Power’? We staan namelijk altijd voor elkaar klaar, als je dat geen vrienden power noemt!” Iedereen stemde in. “En jij kunt goed zingen Phoebe!” Zei WhiteDreams-Junior tegen !PhoebeWinterGirlz!-Junior. Ze moest blozen. De rest van de middag hebben ze geoefend, en dat ging niet zomaar goed, maar SUPER goed!
Die avond was hun optreden. Sterrelee-Junior achter de drums, WhiteDreams-Junior achter het keyboard, :Moonflower-Junior op de basgitaar en !PhoebeWinterGirlz! met haar gitaar voor de microfoon. Die avond verliep zoals het hoorde, en waardoor kwam dat? Door het ware hart van de muziek: Vriendschap!
bloom16
*Opent fotoboek*
Hier ben ik met mijn mooie jurk want in de tijd van de Romantique zag iedereen er zo uit. Mijn moeder en vader waren rijke mensen mijn vader was burgemeester van een stadje en van Habbo en mijn moeder kocht altijd jurken in het winkeltje op de hoek. Ik en mijn 2 zussen konden het goed met elkaar vinden en ook met het dienstmeisje wij kregen thuis les en we hadden alles wat we wilde. We kregen om de week een nieuwe jurk en elke week weer een mooiere. En het mooiste is we woonden in een mooi paleis, beter bekend als Habbo: het grootste en mooiste hotel van het hele land en daarom was onze familie ook zo bekend. Mijn vader organiseerde altijd feestjes en had het dus heel druk. Dus moesten mijn zussen en ik zich maar vermaken.
Ik speelde meestal piano op mijn mooie blauwe Grand Piano ik kon heel goed spelen vond iedereen. Ik had ook een mooie bijpassende blauwe Pianostoel mijn zussen hadden roze en zwart. Ook hadden wij allemaal een kaptafel vol make-up we zagen er daarom ook altijd als prinsessen uit. Mijn zus hield vooral van Ontbijt op bed en van in de Kleedkamerspiegel kijken ze zei altijd dat zij het mooiste meisje van het land was en dat ze blij is dat ze in Habbo woont. Soms als we geluk hadden hadden we zelf ook feestjes in ons hotel. Dan hadden we altijd allemaal hapjes en we hadden dan altijd ontelbaar luxe taarten mijn zus mocht altijd een glaasje champange van mijn ouders. Wij hadden luxe champagne van het 'Dienblad Deluxe'. Op het eind van het feestje waren we altijd heel moe dan zaten we allemaal uitgeput op onze mooie roze, blauwe of zwarte Leunstoel 'Romantique' en deden we het licht van de Kristallen staande lamp aan. We kletsten dan nog 10 minnuten over het feestje en hoe leuk we het hadden.
*wijst een paar foto's in fotoboek aan*
Nu ik weer wat jaartjes ouder ben en nu op mezelf woon in het hotel ben ik heel gelukkig en ik wil dat Habbo nooit weg gaat. Maar nu ben ik wel wat moderner met Sci-Fi en andere te gekke spullen :)
Groetjes Junior-bloom16 & bloom16
SamBoy
SamBoy-junior en het Romeinse koffieavontuur!
Mijn Habbo Junior, SamBoy-junior, stamt uit het Romeinse tijdperk. Het was een arme Habbo zonder meubels of respect. Hij had geen vrienden en voelde zich erg alleen. Hij verdiende zijn geld met het schoonmaken van de standbeelden van Romeinse Habbogoden en ook maakte hij het Romeinse badhuis schoon. Dat badhuis noemen wij nu ook wel het Habbo Lido. Wat hij verdiende was niet veel, en was net genoeg om een klein kamertje van een Badeendje te voorzien.
Doordat hij niet erg rijk was en geen vrienden had kon hij 's nachts nooit in slaap komen. Hij was elke dag erg moe en kon amper zijn bed uitkomen, maarja het werk wachtte weer op hem. De hele dag viel SamBoy-junior bijna in slaap, maar zodra de avond viel kon hij de slaap niet meer vatten. Door het slaap te kort werd hij erg langzaam in zijn werk, en om die reden werd SamBoy-junior ontslagen als schoonmaker van zowel het badhuis als de standbeelden.
Hij had niks meer te doen en liep maar een beetje rond in het Romeinse hotel. Op een dag struinde hij over de grote markt op de Ruiletage toen hij een grote kraam zag staan met een soort bonen uitgestald. Bij de kraam stonden geen andere mensen en de koopman keek erg somber. SamBoy-junior liep naar de koopman toe en vroeg wat hij verkocht. De koopman zei: 'Nou eigenlijk heb ik nog niet veel verkocht, maar ik doe een poging om koffiebonen te verkopen.' SamBoy-junior wist niet wat koffiebonen waren en vroeg de koopman wat koffiebonen waren. De koopman vertelde dat koffiebonen in Afrikaanse landen worden gebruikt om koffie van te maken. SamBoy-junior wist ook niet wat koffie was en keek met een vragend gezicht naar de koopman. De koopman lachte en zei: 'De Habbo's van tegenwoordig weten ook niks meer.' SamBoy-junior vertelde dat hij een arme Habbo was en geen scholing kon betalen, en daarom niet veel wist. De koopman had medelijden met hem en vertelde dat koffie een drank is die je warm hoort te drinken (al kan het tegenwoordig ook koud) en dat koffie een zeer oppeppende werking heeft. Op dat moment ging er een lichtje branden bij SamBoy-junior, want hoewel hij geen scholing had gehad was hij een slimme jongen. Hij bedacht dat hij door dit ‘magische’ drankje overdag zijn werk doen, en dat hij misschien 's nachts zelfs de slaap zal kunnen vatten. SamBoy-junior kocht van het laatste geld dat hij nog over had van zijn werk een enorme voorraad koffiebonen. De koopman glunderde en SamBoy-junior ook.
Eenmaal thuis aangekomen realiseerde SamBoy-junior zich dat hij helemaal niet wist hoe hij dit drankje moest maken. Hij ging dus terug naar de grote markt op de Ruiletage, waar de kraam gestaan zou moeten hebben, maar die was nergens te bekennen. Met tranen in de ogen ging SamBoy-junior naar huis. Hij was nu alles kwijt: zijn werk, zijn vrienden (die hij al niet had) en zelfs zijn laatste geld, maar SamBoy-junior was een doorzetter en geen opgever. Hij ging de hele nacht aan de slag (aangezien hij toch nooit kon slapen) om koffie te maken. Na veel mislukte pogingen en een paar nachten verder, bouwde hij een machine, een machine die leek op de Mocca (Espressoapparaat) zoals wij die nu kennen, maar wel een vereenvoudigde versie daarvan. Hij gooide er de bonen in en warm water en tot zijn verbazing kwam er een zwarte drap uit die warm voelde. Hij deed dit in een glas en proefde. Het smaakte heerlijk een donkere bittere smaak vulde je mond, en het gevoel dat hij ervan kreeg was zo energierijk.
De volgende dag ging hij terug naar zijn werk om te vragen of hij zijn baantje terug kon krijgen, en hoewel hij er veel energierijker uitzag was de baan al vergeven aan een ander en moest zijn vroegere baas hem teleurstellen. SamBoy-junior baalde enorm, hij had al die moeite voor niks gedaan. Toen bedacht hij zich, aangzien hij niet dom was, dat hij de koffie kon gaan verkopen. Hij had namelijk nog steeds een enorme voorraad en misschien dat het zelfs geld zou opleveren. Dus hij ging zelf op de grote markt op de ruiletage staan met zijn automaat, en hij ging de koffie verkopen. Helaas wilde dat niet erg lukken dus gaf hij het maar gratis weg. Tot zijn verbazing schenen de mensen het heerlijk te vinden en kwamen steeds maar terug met vrienden en kennissen, waardoor SamBoy-junior er geld voor kon gaan vragen, hij gooide zijn prijs steeds een beetje omhoog, waardoor hij onzettend veel geld verdiende en van de een op de andere dag werd hij de rijkste Habbo uit het Romeinse Habbo tijdperk.
Het is het jaar 1945. De Film Noir was toen een grote hit. Mijn Habbo was helemaal vol van de filmwereld: hij moest en zou acteren. Het begon met kleine taakjes: decors helpen bouwen, koffie zetten en koekjes ronddragen, het gewoonlijke dus. Maar op een dag was het zover! De crew kwam 1 Habbo te kort in de film en zocht 'n vervanger. Ik moest niet veel doen, gewoon als achtergrondacteur op de set staan. Ik deed m'n ding, de film werd gedraaid, iedereen tevreden. Tot het moment 'n andere producer me kwam aanspreken. Hij was zo tevreden over m'n acteerwerk dat hij me een rol aanbood in 'n musical! Ik ging meteen akkoord en vertrok de volgende dag richtig de set.
Na maanden voorbereiding is het zover: de musical gaat in première en m'n hele Habbo familie zit gespannen te wachten. Na afloop komen ze me tegemoet. Ze hadden me niet gezien. 'HOEZO?!', riep ik, 'ZAG JE DE CACTUS DAN NIET SIERLIJK BEWEGEN?' Sindsdien heb ik gezworen nooit meer te acteren, omdat niemand me ooit nog zou herkennen...
Chaplin-16
Sinds Habbo's werden gevraagd naar de achtergrond van hun Junior-Habbo heb ik al tientallen keren de vraag gekregen: 'Hey Chaplin, jouw Junior-Habbo was zeker een komiek?'. Het zal wel door mijn naam komen.. maar die Habbo's zitten er zo ver naast als maar kan. Mijn Junior-Habbo had in zijn leven bijna geen tijd om te lachen.. Het is namelijk hard werken als één van de miljoenen onderdanen van de Farao. Inderdaad, mijn Junior-Habbo komt uit het Oude Egypte
O.o *Start Flashback* o.O
Ruim 5000 jaar geleden waren de Egyptische Habbo's al een ontwikkeld volk. Ze waren de uitvinders van vele Meubi die we nu nog steeds gebruiken voor onze verkleedspellen, ruilkamers en restaurants. Die zijn natuurlijk wel een beetje vernieuwd maar de basis was er! Zo was er de Habbo-Cola gemaakt van Lamamelk. Niet spugen nu hè! (Spugen.. Lamamelk.. snap je em?). Het eerste Habbo-Effect werd er ontdekt: Vliegjes. Dat kwam misschien meer door het gebrek aan hygiëne dan door de genialiteit van de Habbo's maar hé als zo die superleuke effecten de wereld in zijn geholpen!
Hoe dan ook, terug naar Junior-Chaplin-16.. In zijn kindertijd keek hij heel erg op tegen de Farao. Het was zijn voorbeeld.. zijn held.. Die Farao was de Farao die zorgde voor eten voor de hele bevolking.. voor huisvesting en gezelligheid. Hij was ToetanHabbo. Spijtig genoeg werd hij vergiftigd en werd zijn plaats ingenomen door een (zacht gezegd) niet zo populaire Habbo. Dankzij deze Farao werd de hele Egyptische beschaving bijna om zeep geholpen.. Hij liet de Habbo's hard werken door piramides voor hem te laten bouwen. Door al het eten voor zichzelf te houden en door zijn 'onderdanen' geen moment rust te gunnen.
Er zouden opstanden geweest zijn, maar de Farao liet iedereen gevangen nemen die aan hem twijfelde. Junior-Chaplin had echter een plan. De Farao had net een enorme lading Aloë-Vera planten laten importeren uit het verre Habbomenistan. Junior-Chaplin wist dat er enkele tientallen kilometers verderop Monsterplanten groeiden. Hij vertelde zijn plan aan de andere Egyptenaren.. zij zouden ervoor zorgen dat de Farao niet zou ontdekken dat één van zijn onderdanen verdwenen was. Ze hadden toevallig die week daarvoor een Electric-Butler-2000 gevonden in een neergestort ruimteschip. De Habborella 400 geloof ik. De Butler zouden ze verkleden als Junior-Chaplin en aangezien de Farao zijn onderdanen toch nooit een serieuze blik waardig gunden zou hij er niet achter komen.
Junior-Chaplin ging op weg naar het veld met de Monsterplanten en kwam onderweg nog tot een paar bizarre ontdekkingen. Zo ontdekte hij de Krokohond.. de voorloper van de huisdieren van deze tijd. Krokodillenlijf en bobba, hondenpoten en hondenstaart. Een rare EN gevaarlijke combinatie. Want er kwam er 1 met zijn vlijmscherpe tanden op Junior-Chaplin af. Gelukkig was er dichtbij een zandkolk en die zorgde ervoor dat al het zand in de buurt ging bewegen. Junior-Chaplin begon te rennen met de stroom mee en ging zo veel harder. Hij sprong over de Krokohond heen en vervolgde zijn weg naar de Monsterplanten. Wie had ooit gedacht dat de voorloper van de Habbo-Roller iemands leven zou redden?
Uiteindelijk kwam Junior-Chaplin aan bij de Monsterplanten maar zoals iedereen weet houden die planten nogal van happen dus het zou lastig worden er eentje mee te nemen zonder daar enige vorm van letsel aan over te houden. Wat was Junior-Chaplin op dat moment blij dat hij lid was geworden van de AntiFarao-Club.. de voorloper van de Habbo Club. Deze club was speciaal opgericht voor Egyptenaren die de Farao weg wilden hebben. De Farao wist er niks van ook al was zo'n beetje de hele bevolking lid. Elk lid kreeg zo'n mooie gouden badge. Nou ja eigenlijk een klompje steen dat schitterde waardoor het leek op goud. De oude Egyptenaren wisten veel van de natuur en ze wisten dus ook dat Monsterplanten een hekel hebben aan alles dat schittert. Dus Junior-Chaplin pakte zijn 'badge' en schakelde de Monsterplant uit.. waarna hij aan zijn terugreis begon.
Enkele dagen later kwam hij aan in zijn dorpje en die nacht sloop Junior-Chaplin met zijn beste vrienden het paleis van de Farao in. Ze wisselden zijn Aloë Vera's om met de Monster Plant, gingen weer weg en wachtten af. De volgende ochtend hoorden ze het 'vreselijke' nieuws dat de Farao was opgepeuzeld door een plantachtig, vleesetend monster. Ze besloten dat Junior-Chaplin de nieuwe Farao zou worden. Hij was de succesvolste Farao die Egypte ooit had gehad en hij trouwde met een beeldschone vrouw: Habbopatra.
En Chaplin, Habbopatra en de rest van de Oude Egyptenaren leefden nog lang en gelukkig.
O.o *Einde Flashback* o.O
Dus.. wat is de moraal van dit verhaal?
Als je ooit nog eens ruzie hebt met je Monsterplant, word lid van Habbo Club en laat hem je badge zien!
Einde
Wimpelke93
Wimpelke93, hij staat ook wel bekend als de dappere, de heldhaftige, de leidinggevende! Want namelijk in de tijd van de Grieken en de Romeinen, toen de Carthagers Rome wildden veroveren, toen was Wimpelke93 dé leider der leiders. Hij overwon zelfs Hannibal, die Rome volgens de legendes had veroverd. (Voor even dan.) Maar Wimpelke93 was de échte leider, hij liet zijn legioen zonder enige dode over de Alpen lopen in de steenkou, hij overwon Rome en had heel het Romeinse Rijk voor gedurende tijd in zijn handen. Maar, toen hij oud was, werd hij verraden door zijn neef. Want toen hij zijn pillen wildde pakken, nam zijn neef ze van hem af omdat hij namelijk de eigendommen van Wimpelke93 wildde hebben. Hij wilde gebruik maken van zijn Neon lampen en zijn eigen discotheek maken. Omdat niemand anders van de familie Neon lampen wildde hebben, wist hij gewoon dat hij ze zou krijgen. Maar toen Wimpelke93 zonder pillen zat, overwon hij zijn ziektes en stuurde zijn legioen van vroeger naar zijn neef om hem te arresteren en naar de Tikitoa mensen stuurde. Daar moest hij leven als een Tikitoa, om zo zijn straf door te zitten, zonder Neon lampen, maar gewoon primitief. Toen Wimpelke93 dit hoordde, glimlachtte hij van blijdschap en gaf een groot feest, mét zijn Neon lampen, in het Habbo Lido. ;)
Made by: Wimpelke93
Steenpad
Steenpad-Junior.. werkte op een schip van de VOC. Bij oud-kapitein tjenske. Het schip was roze, een gek schip. We vielen erg op. Zo werken we dus ook vaak snel ondekt door onze vijanden. Maar goed. Het was wel een leuke zware tijd. De kok op het schip maakte heerlijke aardappelpuree en een van me mede-maten zong altijd een leuk liedje :
Tjenske groot of klein, zij is en blijft onze roze kapitein. Een schip of een boot, die waren roze en niet rood. Tjenske onze god, de kok maakte altijd puree voor op ons bord...
Zo zongen we dat, avond naar avond. Stiekem stalen we af en toe wat als de rest aan het zingen was.
*lorre, lorre wil een koekje* Stil papegaai! Ik ga wat vertellen over mijn vroegere jaren als kapitein:
We schrijven 1678! Het is een zonnige dag. De jonge kapitein Lavenlaar Junior besluit met zijn prachtige schip "Habborella" de volle zee op te gaan. De kapitein *brulde* over het dek tegen zijn mannen "haal het anker op en hijs de zeilen zo gaan wij volle kracht er tegen aan!". Het schip verliet de haven en trok zo de horizon tegemoed!
Na een paar uur stond de kapitein achter het wiel van zijn prachtige schip en zei "Mooi is het leven van een kapitein". Na een paar uur in noordelijke richting te hebben gevaren werd het donker. Er is storm op komst... Hij beveelde zijn mannen zich klaar te maken voor een zware storm. Ze vaarden verder, het werd steeds donkerder. Plotseling gingen de kaarsen uit. Het was stil en donker, door de mist zagen ze geen hand voor ogen. Er is hier iets niet pluis riep een bemanningslid.
*BAM!* Het schip trilde en vaarde niet meer verder. *De papegaai van kapitein Lavenlaar vloog van zijn schouder diep in de mist. Ze konden niet zien waarop het schip was vast gelopen, daarvoor was het te donker. In de mist hoorde de bemanning van "Habborella" allemaal fluisterende stemmen. Die avond lag het schip nog stil en de mist was nog niet weg getrokken. Gelukkig branden de kaarsen wel weer.
Kapitein Lavenlaar Junior zat in zijn hut, toen er opeens op de deur werdt geklopt. Eén van zijn bemannigsleden liep naar binnen en vroeg met een opgezetten mannenstem "Kapitein heeft u al enig idee wat er aan de hand is". De kapitein keek zijn bemanningslid verbaasd aan! Jij bent een vrouw! Het bemanningslid schrok en zei dat, klopt ik ben Tjenske. Mijn vader was schipper en ik droomde vanaf jongs af aan al om dat ook te worden. Mijn enige kans om schipper te worden was, mij te verkleden als man". Kapitein Lavenlaar Junior dacht na en zei: "Je mag niemand vertellen dat je een dame bent en vooral niet na wat er na vanmiddag is gebeurd. De mannen denken namelijk dat vrouwen op een schip ongeluk brengen. Echter denk ik daar anders over". Tjenske beloofde de kapitein haar geheim aan niemand door te vertellen.
Iedereen was moe na die dag en viel in slaap, terwijl de stemmen in de mist steeds duidelijker werden. De volgende ochtend trok de donkere mist weg. Iedereen schrok wakker! Bemanningslid Tjenske brulde over het dek "Mannen kijk nou!" Een groot gebouw genaamd "Habbo Hotel" doemde op uit de mist. Daarvan was dus die harde knal en daardoor konden ze dus niet verder varen, ze waren tegen Habbo Hotel aangevaren! Voor het gebouw stonden een aantal Tikitoa stamleden. Die fluisterende stemmen waren van hun! Op de schouder van het opperhoofd zat Lore "de papegaai" die de dag ervoor was weg gevlogen. De Tikitoa stam nodigde de bemanningsleden uit om het hotel te bezoeken. Ze vonden het zo gezellig dat ze er bleven. Steeds meer schepen vonden Habbo Hotel en sindsdien zitten er elke dag duizenden landrotten in het hotel.
Ook ik, Lavenlaar, woon er nog steeds. Habbo voor altijd!!! *Proost*
*Einde Verhaal*
sorriejj
Mijn Junior-Habbo komt uit de tijd van jagers en verzamelaars. Haar naam is onbekend maar ze was geen doetje. Ze wou nooit mee met de vrouwen om bessen en vruchten te verzamelen. Maar ze ging mee om met de mannen om te jagen op herten. De mannen vonden dit nooit goed, maar telkens als ze er alleen op uit ging, ving ze een enorm hert en waren alle mannen zeer onder de indruk. Maar, ze was en bleef een vrouw dus haar status veranderde niet. Tot op een dag, de mannen van haar dorp niet meer terugkwamen van hun jacht. De "vroegere sorriejj" wou hier alles van weten. Ze vond een oude schatkaart in een grot, in de vorm van tekeningen. Hierop stonden rare wezens met wel 13 ogen en 8 tentakels. Deze wezens had ze nog nooit gezien. Hierdoor, vond ze uit dat er aliens bestonden. Maar wat dit te maken had met haar dorpelingen, wist ze nog niet. Toen ze dieper de grot in dwaalde, stond ze oog in oog met de mystieke wezens van de tekeningen. Ze wist hem te doden met een speer die gezegend was door haar stamhoofd. Ze vond haar dorpgenoten die als maaltijd voor de alien bedoeld waren en bracht ze terug naar haar stam. Daar, lieten ze de alien aan al hun dorpgenoten zien en mijn voorouder, stond voor eeuwig bekend als de aliendoder van de stam.
